Inhoudsopgave

Vulvodynie: wat het is, hoe het voelt en wat u eraan kunt doen

Stel u voor: een brandend, stekend gevoel bij uw vulva. Niet af en toe, maar steeds weer. Bij het vrijen, bij het fietsen, soms zelfs als u gewoon zit. U bent al bij de huisarts geweest, misschien zelfs bij de gynaecoloog. Maar niemand vindt iets. Geen infectie, geen ontsteking, geen verklaring.

Als dit herkenbaar klinkt, dan heeft u mogelijk vulvodynie. Een aandoening waar naar schatting 1 op de 8 tot 12 vrouwen mee te maken krijgt, maar waar nog altijd te weinig over gesproken wordt. Niet omdat het zeldzaam is, maar omdat het onzichtbaar is. En omdat vrouwenpijn nog te vaak wordt afgedaan als iets dat ‘tussen de oren’ zit.

Dit artikel is er om daar verandering in te brengen. Om uit te leggen wat vulvodynie is, hoe het voelt, wat de mogelijke oorzaken zijn en vooral: wat u eraan kunt doen.

Wat is vulvodynie?

Vulvodynie betekent letterlijk vulvapijn. Het is een verzamelnaam voor chronische pijn aan de vulva die langer dan drie maanden aanhoudt, zonder dat er een duidelijke medische oorzaak voor te vinden is. Geen schimmelinfectie, geen soa, geen huidziekte. Bij onderzoek ziet de arts vaak weinig tot niets bijzonders, terwijl de pijn heel reëel is.

De pijn kan zich op verschillende manieren uiten. Sommige vrouwen voelen het alleen bij aanraking of druk, bijvoorbeeld tijdens het vrijen of bij het inbrengen van een tampon. Dit noemen artsen uitgelokte of geprovoceerde vulvodynie. Anderen hebben de hele dag door last, ook zonder aanraking. Dat heet spontane of gegeneraliseerde vulvodynie.

Belangrijk om te weten: vulvodynie is geen psychische aandoening. De pijn zit niet tussen uw oren. Het is een erkende, medische conditie die serieus genomen hoort te worden.

Herkent u dit? Vulvodynie heeft geen duidelijk gezicht. Geen zichtbare wond, geen uitslag, geen infectie. Dat maakt het extra lastig om te benoemen, ook tegenover uzelf. Vrouwen die vulvodynie hebben, omschrijven hun ervaringen vaak op dezelfde manier. Misschien herkent u een van deze situaties:

Het brandt bij het vrijen, ook al ben ik opgewonden en wil ik het echt.

Ik heb al drie keer een schimmelinfectie laten onderzoeken, maar er is nooit iets gevonden.

Gewoon zitten op een harde stoel doet al pijn. Fietsen is al helemaal uitgesloten.

Bij de gynaecoloog zag alles er normaal uit. Ze wist niet wat ze moest zeggen.

Ik doe mee, maar ik bijt op mijn tanden. Achteraf huil ik soms van de pijn.

Ik durf het aan niemand te vertellen. Het klinkt zo raar.

Ik dacht dat ik gewoon te gespannen was. Of niet goed genoeg ontspande. Of dat het aan mij lag.

Als één of meer van deze zinnen aanvoelt als uw eigen gedachte: dan is dit artikel voor u.

Vulvodynie, vestibulodynie, vaginisme en dyspareunie: wat is het verschil?

Als u gaat zoeken naar informatie over pijn bij het vrijen, stuit u al snel op een wirwar aan termen. Vulvodynie, vestibulodynie, vaginisme, dyspareunie... Het lijkt soms alsof elke arts een andere naam gebruikt. Laten we het overzichtelijk maken.

Vulvodynie is de overkoepelende term voor chronische vulvapijn zonder aanwijsbare oorzaak. Het kan de hele vulva betreffen of slechts een deel ervan.

Vestibulodynie is een specifieke vorm van vulvodynie waarbij de pijn zich concentreert rond het vestibulum: de ingang van de vagina, het gebied tussen de kleine schaamlippen. Dit is de meest voorkomende vorm. Vroeger werd dit vulvair vestibulitis syndroom genoemd.

Vaginisme is iets anders. Hierbij spannen de spieren rond de vagina zich onwillekeurig aan bij (de verwachting van) penetratie. Penetratie wordt daardoor moeilijk of onmogelijk. Vaginisme gaat over spieren die verkrampen, niet over overgevoelige huid of zenuwen.

Dyspareunie is simpelweg de medische term voor pijn bij het vrijen. Het is een symptoom, geen diagnose. Zowel vulvodynie als vaginisme kan dyspareunie veroorzaken.

Het lastige is: deze aandoeningen kunnen samengaan. Ongeveer 9 op de 10 vrouwen met vulvodynie ontwikkelt ook vaginisme. Logisch eigenlijk: als aanraking pijn doet, gaat uw lichaam zich beschermen door de spieren aan te spannen.

Naam Wat is het? Waar zit de pijn? Kenmerkend
Vulvodynie Chronische pijn aan de vulva zonder aanwijsbare oorzaak De hele vulva of een deel ervan Pijn langer dan 3 maanden; niets zichtbaars bij onderzoek
Vestibulodynie Specifieke vorm van vulvodynie; meest voorkomend Het vestibulum: de ingang van de vagina Pijn uitgelokt door aanraking of druk, bijv. bij vrijen of tampon inbrengen
Vaginisme Onwillekeurige spierkramp rond de vagina De bekkenbodemspieren Penetratie is moeilijk of onmogelijk; spieren spannen aan uit bescherming
Dyspareunie Pijn bij het vrijen Wisselend; afhankelijk van de oorzaak Symptoom, geen diagnose; kan door al het bovenstaande worden veroorzaakt

Symptomen van vulvodynie

Vrouwen met vulvodynie beschrijven de pijn op heel verschillende manieren. Sommigen hebben het over een branderig gevoel, alsof er zuur op de huid zit.

Anderen voelen steken, of een rauwe pijn die niet wil weggaan. Sommigen omschrijven het als een schaafwond die maar niet geneest, terwijl er aan de buitenkant niets te zien is.

De meest voorkomende symptomen zijn:

Branderig of stekend gevoel: aan de vulva, soms ook rond de vagina-ingang

Pijn bij aanraking of druk: tijdens het vrijen, bij het inbrengen van een tampon, of bij het afvegen na het plassen

Pijn zonder aanraking: een aanhoudend, zeurend gevoel dat er de hele dag is

Pijn bij alledaagse bezigheden zoals fietsen, lang zitten of strakke kleding dragen

Rauwe of schrijnende huid die er normaal uitziet, maar extreem gevoelig is

Pijn die varieert per plek: soms alleen bij de vagina-ingang (vestibulum), soms over de hele vulva

Wat het extra lastig maakt: vaak is er aan de buitenkant weinig te zien. De huid kan er volkomen normaal uitzien, terwijl een simpele aanraking met een wattenstokje ondraaglijke pijn veroorzaakt. Precies dat maakt vulvodynie zo frustrerend. U voelt de pijn, maar niemand kan het zien.

Dagelijkse bezigheden kunnen een uitdaging worden. Een skinny jeans dragen, fietsen, lang zitten op het werk: allemaal dingen die voorheen vanzelfsprekend waren. En dan hebben we het nog niet eens over de impact op uw seksleven en uw relatie.

Mogelijke oorzaken van vulvodynie

Hier wordt het ingewikkeld, want dé oorzaak van vulvodynie bestaat niet. Onderzoekers denken dat het een samenspel is van verschillende factoren die bij iedere vrouw anders kunnen zijn.

De meest voorkomende oorzaken van vulvodynie zijn: overgevoelige zenuwuiteinden, centrale sensitisatie (een zenuwstelsel in overdrive), hormonale schommelingen, chronische bekkenbodemspanning en triggers uit het verleden zoals infecties, bevalling of stress. Hieronder overlopen we deze in detail.

Overgevoelige zenuwen

Bij veel vrouwen met vulvodynie blijken er meer zenuwuiteinden in het vulvaweefsel te zitten dan normaal. Die zenuwen zijn bovendien gevoeliger geworden en sturen pijnsignalen door, ook bij prikkels die normaal geen pijn doen. Een lichte aanraking voelt dan aan als een brandwond. Alsof het alarmsysteem van uw lichaam veel te gevoelig is afgesteld.

Een zenuwstelsel in overdrive

Dit is misschien wel de belangrijkste ontdekking van de afgelopen jaren. Steeds meer onderzoek wijst op iets dat artsen centrale sensitisatie noemen. In gewone taal: uw zenuwstelsel is overgevoelig geraakt. Het staat als het ware constant op scherp en interpreteert normale signalen als gevaar.

Stel het u voor als een rookmelder die al afgaat bij een kaarsje in plaats van bij echte brand. Uw hersenen en ruggenmerg hebben geleerd om bepaalde prikkels als pijnlijk te interpreteren, ook al is er geen schade aan het weefsel.

Dit verklaart waarom sommige vrouwen met vulvodynie ook gevoeliger zijn voor pijn op andere plekken in hun lichaam. En waarom de aandoening vaak samengaat met andere chronische pijnklachten zoals fibromyalgie, het prikkelbaredarmsyndroom of blaaspijnsyndroom. Het zijn allemaal aandoeningen waarbij het zenuwstelsel op tilt is geslagen.

Wat dit mechanisme verder versterkt, is iets wat in de literatuur het angst-vermijdingscircuit wordt genoemd. Als aanraking pijn heeft gedaan, leert uw lichaam dat aanraking gevaarlijk is. U gaat seks anticiperen als iets wat pijn doet, ook als u er zin in heeft. Die verwachting alleen al zorgt voor spanning in uw bekken en zenuwen, waardoor de pijn ook daadwerkelijk erger wordt. Een cirkel die zichzelf in stand houdt.

Dit verklaart ook waarom sommige vrouwen merken dat ze hun seksleven beginnen te vermijden, of dat ze wel meedoen maar niet echt aanwezig zijn. Dat is een logische reactie op chronische pijn.

Schaamte speelt hierbij ook een rol. Veel vrouwen wachten jaren voordat ze hulp zoeken, omdat ze denken dat ze overdrijven, of omdat ze niet weten dat er een naam is voor wat ze voelen. Die vertraging werkt helaas in het nadeel: hoe langer het zenuwstelsel in alarmstand staat, hoe meer het die stand als 'normaal' gaat beschouwen.

Lichaam en brein zijn bij vulvodynie twee kanten van hetzelfde probleem. Behandeling die alleen het één of het ander aanpakt, is dan ook zelden voldoende.

Hormonale factoren

Hormonale schommelingen kunnen een rol spelen. Vooral rond de overgang, wanneer oestrogeenspiegels dalen, zijn vrouwen extra kwetsbaar voor vulvodynie. Andere vrouwen krijgen het net wanneer ze starten met de anticonceptiepil. Oestrogeen beïnvloedt de gezondheid van het vulvaweefsel, en een tekort kan de huid dunner en gevoeliger maken.

Een gespannen bekkenbodem

De spieren van uw bekkenbodem kunnen chronisch aangespannen raken, vaak als reactie op pijn. ‘Als het pijn doet, span ik me aan’ is een logische lichaamsreactie. Maar die spanning maakt de pijn vervolgens erger, waardoor de spieren nóg meer aanspannen. Een vicieuze cirkel die lastig te doorbreken is.

Triggers uit het verleden

Soms begint vulvodynie na een terugkerende schimmelinfectie, een operatie of bevalling, een periode van veel stress of seksueel trauma. Het lichaam reageert op de oorspronkelijke prikkel, maar blijft daarna pijn geven, ook als de aanleiding allang verdwenen is. Alsof het lichaam de pijn heeft onthouden en niet meer weet hoe het te stoppen.

Hoe wordt vulvodynie vastgesteld?

Wie vermoedt dat ze vulvodynie heeft, begint vaak aan een lange tocht langs artsen. Want de diagnose stellen is niet eenvoudig. Er bestaat geen bloedtest, geen scan, geen duidelijk bewijs. Artsen noemen het een uitsluitingsdiagnose: pas als alle andere mogelijke oorzaken zijn weggestreept én de pijn langer dan drie maanden aanhoudt, valt de naam.

Het bekendste onderzoek is de wattenstokjestest (ook wel Q-tip-test genoemd). De arts raakt met een zacht wattenstokje voorzichtig verschillende plekjes op de vulva aan en vraagt u om de pijn te scoren. Bij vulvodynie veroorzaakt deze lichte aanraking vaak felle, brandende pijn op specifieke plekken.

Daarnaast zal de arts kijken naar de spanning in uw bekkenbodemspieren en vragen naar uw voorgeschiedenis. Wanneer begon de pijn? Is er een aanleiding geweest? Heeft u ook andere pijnklachten?

Helaas duurt het gemiddeld jaren voordat vrouwen de juiste diagnose krijgen. Niet omdat vulvodynie zo moeilijk te herkennen is, maar omdat veel artsen er te weinig van weten. Als u vermoedt dat u vulvodynie heeft, vraag dan om een doorverwijzing naar een gespecialiseerde vulvakliniek of vulvapoli, of een gynaecoloog met ervaring op dit gebied. In Nederland zijn er vulvapoli's verbonden aan verschillende ziekenhuizen.

Behandeling van vulvodynie

Er is jammer genoeg geen wonderpil tegen vulvodynie. Wat wél werkt, is een aanpak op meerdere fronten. De meeste vrouwen hebben baat bij een combinatie van behandelingen, afgestemd op hun specifieke situatie. Het goede nieuws: de Nederlandse richtlijn adviseert om te starten met zachte, niet-invasieve behandelingen. Geen zware medicatie of operaties als eerste stap, maar therapieën die werken mét uw lichaam.

Bekkenfysiotherapie

Een gespecialiseerde bekkenfysiotherapeut kan u helpen om de spieren van uw bekkenbodem te leren ontspannen. De nadruk ligt niet op trainen of sterker maken (dat is vaak juist het probleem), maar op bewustwording en loslaten. Met gerichte oefeningen, ademhalingstechnieken en soms biofeedback leert u voelen wanneer u spanning vasthoudt, en hoe u die kunt laten gaan. Dilators kunnen daarbij helpen: hulpmiddelen waarmee u geleidelijk went aan het gevoel van iets in uw vagina, zonder de druk van een seksuele situatie.

Nederland: via het register van de Nederlandse Vereniging voor Bekkenfysiotherapie vindt u een gespecialiseerde therapeut bij u in de buurt.

België: in België werkt u met een gespecialiseerde kinesitherapeut in bekkenbodemreëducatie. Een therapeut bij u in de buurt vindt u via BICAP of Vind een Kinesist.

Psychologische begeleiding en cognitieve gedragstherapie

Omdat pijn en het brein zo nauw verbonden zijn, kan een psycholoog of seksuoloog een belangrijke rol spelen. Cognitieve gedragstherapie (CGT) helpt om anders om te gaan met pijn en de gedachten en angsten die erbij horen. U leert patronen herkennen (zoals: 'seks gaat toch weer pijn doen') en doorbreken.

Ook mindfulness en ontspanningstechnieken blijken effectief. Niet omdat de pijn in uw hoofd zit, maar omdat technieken die uw zenuwstelsel tot rust brengen, de pijnbeleving kunnen verminderen. Onderzoek toont aan dat mindfulness-gebaseerde therapie net zo effectief kan zijn als traditionele gedragstherapie bij het verminderen van pijn.

Dit sluit aan bij wat we weten over centrale sensitisatie: als uw zenuwstelsel overgevoelig is geworden, kan het helpen om dat systeem weer te kalmeren. Denk aan diepe ademhalingsoefeningen, yoga gericht op ontspanning, of andere vormen van stressreductie. Het gaat niet om het wegdenken van de pijn, maar om het creëren van rust in een lichaam dat te lang op scherp heeft gestaan.

Medicatie

Sommige vrouwen krijgen een lage dosis amitriptyline voorgeschreven. Dit is oorspronkelijk een antidepressivum, maar in lage dosering werkt het in op de zenuwen en kan het de pijnsignalen dempen. Schrik niet van de naam: u krijgt het niet omdat de arts denkt dat u depressief bent, maar omdat dit medicijn invloed heeft op hoe uw zenuwstelsel pijn verwerkt.

Lokale middelen kunnen ook verlichting geven. Denk aan verdovende zalven met lidocaïne, of oestrogeencrème als hormonale factoren een rol spelen.

Zelfzorg

Kleine aanpassingen kunnen het verschil maken. Draag katoenen, niet te strak ondergoed. Vermijd zeep, parfum en inlegkruisjes in het vulvagebied. Was alleen met lauw water. Gebruik een goed, pH-neutraal glijmiddel bij seks. Zit niet te lang achter elkaar. Neem pauzes als u veel fietst.

Operatie

In sommige gevallen, als andere behandelingen niet werken en de pijn heel lokaal is (specifiek bij vestibulodynie), kan een vestibulectomie worden overwogen. Hierbij wordt een dun laagje pijnlijk weefsel verwijderd. Dit is nadrukkelijk een laatste optie. De operatie wordt in Nederland nog maar zelden uitgevoerd en is niet voor iedereen geschikt.

De behandeling vraagt tijd en geduld, vaak maanden. Maar het goede nieuws: de meeste vrouwen met vulvodynie kunnen hun klachten verminderen of zelfs volledig kwijtraken.

Behandeling Wat houdt het in? Wanneer?
Bekkenfysiotherapie

NL: bekkenfysiotherapie.nl
BE: bicap.be 		Leren ontspannen van de bekkenbodemspieren via oefeningen, ademhaling en biofeedback. Eventueel met dilators. Eerste stap
Psychologische begeleiding

CGT, mindfulness, sekstherapie		 Doorbreken van de pijn-angst-cirkel. Helpt het zenuwstelsel kalmeren en de koppeling tussen seks en pijn te verzwakken. Eerste stap
Medicatie

Amitriptyline, lidocaïne, oestrogeencrème		 Dempende werking op pijnsignalen via het zenuwstelsel, of lokale verlichting via zalven en crèmes. Op indicatie
Zelfzorg

Aanpassingen in dagelijks leven		 Katoenen ondergoed, pH-neutraal glijmiddel, vermijden van zeep en parfum, pauzes nemen bij fietsen of lang zitten. Op indicatie
Operatie (vestibulectomie)

Alleen bij vestibulodynie		 Verwijderen van een dun laagje pijnlijk weefsel rond de vagina-ingang. Zelden uitgevoerd in Nederland. Laatste optie

Seks en intimiteit met vulvodynie

Laten we eerlijk zijn: vulvodynie kan uw seksleven flink overhoop gooien. Als penetratie pijn doet, of zelfs de gedachte eraan al spanning oproept, is vrijen geen ontspannen bezigheid meer. Misschien vermijdt u inmiddels alle vormen van lichamelijk contact, uit angst dat het toch weer ‘die kant’ op gaat. Dat is begrijpelijk. Maar het hoeft niet zo te blijven.

De eerste stap die veel behandelaren adviseren, is een tijdelijk penetratieverbod. Dat klinkt misschien tegenstrijdig, maar het doel is om de negatieve koppeling tussen seks en pijn te doorbreken. Uw lichaam heeft geleerd: aanraking = gevaar. Die associatie moet eerst verzwakken voordat u weer kunt opbouwen.

Dit betekent niet dat intimiteit stopt. Integendeel. Het betekent dat u de druk van penetratie even wegneemt, zodat u weer kunt ontdekken wat wél prettig voelt.

Herontdekken wat fijn is

Verken samen met uw partner andere vormen van intimiteit. Strelen, masseren, orale seks, samen een fantasie delen, elkaar vasthouden onder de douche: er zijn zoveel manieren om intiem te zijn zonder penetratie. Sommige stellen ontdekken in deze periode nieuwe vormen van intimiteit die ze anders nooit hadden verkend.

Wat ook kan helpen: focus verleggen van ‘seks als doel’ naar ‘plezier als doel’. Laat los wat seks hoort te zijn. Wat telt is dat het fijn voelt voor u beiden.

Stapje voor stapje opbouwen

Als penetratie weer aan de orde komt, doe het dan op uw eigen tempo. Dilators kunnen helpen om geleidelijk te wennen aan het gevoel van iets in uw vagina, in een veilige setting zonder verwachtingen. U bepaalt het tempo, u bepaalt wanneer u stopt.

Een goed glijmiddel is onmisbaar. Kies voor een pH-neutraal glijmiddel zonder parfum of andere toevoegingen die kunnen irriteren. En neem de tijd. Echt de tijd. Opwinding is niet alleen fijn, het is ook functioneel: een opgewonden lichaam maakt zichzelf klaar voor aanraking.

Praten met uw partner

Vulvodynie beïnvloedt niet alleen u, maar ook uw relatie. Partners kunnen zich machteloos voelen, of juist bang zijn om u pijn te doen. Soms ontstaat er zo ook afstand uit onzekerheid.

Praat erover. Vertel wat u voelt, wat u nodig heeft, wat u bang maakt. En vraag hoe het voor uw partner is. Overweeg om samen met een seksuoloog te praten. Een seksuoloog kan helpen om weer toenadering te vinden, op een manier die voor u beiden veilig voelt.

Nederland: via het ledenregister van de Nederlandse Vereniging voor Seksuologie vindt u een erkende seksuoloog bij u in de buurt.

België: in Vlaanderen zoekt u een erkende seksuoloog via de Vlaamse Vereniging voor Seksuologie. Een belangrijk voordeel: veel mutualiteiten vergoeden een deel van de kosten als uw seksuoloog bij de VVS is aangesloten.

Hulpmiddelen bij vulvodynie

Bekijk alle

Tot slot: u staat er niet alleen voor

Als u dit artikel herkent, wil ik u dit meegeven: u bent niet gek. U bent niet overgevoelig. En u hoeft dit niet alleen te dragen.

Vulvodynie is een echte, erkende aandoening. Het feit dat de pijn niet zichtbaar is, maakt het niet minder reëel. Het feit dat de oorzaak niet altijd duidelijk is, betekent niet dat er niets aan te doen is.

Misschien heeft u al een lange weg afgelegd. Van arts naar arts, van teleurstelling naar teleurstelling. Misschien heeft u momenten gehad waarop u dacht: ligt het dan toch aan mij? Dat is begrijpelijk. Maar nee, het ligt niet aan u.

Zoek een arts die naar u luistert. Omring uzelf met mensen die u steunen. En weet dat u niet de enige bent: duizenden vrouwen maken hetzelfde mee. Sommigen praten erover, de meesten niet. Maar ze zijn er.

Vulvodynie is behandelbaar. De weg kan lang en hobbelig zijn. Maar aan het einde wacht verlichting. En u verdient een leven zonder pijn.

Verder lezen

Wilt u meer weten over gerelateerde onderwerpen? Deze artikelen kunnen u verder helpen:

Veelgestelde vragen

Is vulvodynie te genezen?

Vulvodynie is bij de meeste vrouwen goed te behandelen, en veel vrouwen raken hun klachten volledig kwijt. Wel vraagt het tijd, geduld en vaak een combinatie van behandelingen. Afwachten zonder behandeling is zelden de beste strategie. Hoe eerder u start met de juiste hulp, hoe beter de vooruitzichten.

Welke arts moet ik bezoeken bij vermoeden van vulvodynie?

Begin bij uw huisarts en vraag om een doorverwijzing naar een gynaecoloog met ervaring in vulvaklachten, of naar een vulvapoli.

Is vulvodynie psychisch?

Nee, vulvodynie is een lichamelijke aandoening waarbij de zenuwen in het vulvagebied overgevoelig zijn geworden. Het zit niet tussen de oren. Wel kunnen stress en spanning de klachten verergeren, en daarom kan psychologische begeleiding onderdeel zijn van de behandeling. Dat betekent niet dat de pijn ingebeeld is, maar dat lichaam en geest nu eenmaal met elkaar verbonden zijn.

Hoe ziet vulvodynie eruit?

Dat is nu juist het frustrerende: vaak is er niets te zien. De vulva kan er volkomen normaal uitzien, terwijl de pijn heel reëel is. Soms is er lichte roodheid bij de vagina-ingang, maar bij de meeste vrouwen zijn er geen zichtbare afwijkingen. De diagnose wordt dan ook niet gesteld op basis van hoe het eruitziet, maar op basis van uw klachten en de wattenstokjestest.

Wat is het verschil tussen vulvodynie en vestibulodynie?

Vestibulodynie is een specifieke vorm van vulvodynie waarbij de pijn zich concentreert rond het vestibulum, de ingang van de vagina. Bij vulvodynie kan de pijn het hele vulvagebied treffen. Vestibulodynie is de meest voorkomende vorm en wordt vaak uitgelokt door aanraking of druk, bijvoorbeeld bij het vrijen.

Kan vulvodynie ontstaan door de overgang?

Ja, hormonale veranderingen rond de overgang kunnen vulvodynie uitlokken of verergeren. Door een daling van oestrogeen wordt het vulvaweefsel dunner, droger en gevoeliger. Dit wordt soms verward met gewone vaginale droogheid, maar bij vulvodynie is er sprake van chronische pijn die niet verdwijnt met alleen een glijmiddel. Een arts kan beoordelen of hormoontherapie zinvol is.

Hoe lang duurt de behandeling van vulvodynie?

Dat verschilt per persoon en hangt af van de ernst van de klachten en welke behandelingen worden ingezet. Sommige vrouwen merken binnen enkele maanden verbetering, bij anderen duurt het een jaar of langer. Het is belangrijk om realistisch te zijn: vulvodynie vraagt geduld. Maar met de juiste aanpak maken de meeste vrouwen significante vooruitgang.

Kan ik nog een normaal seksleven hebben met vulvodynie?

Ja, veel vrouwen met vulvodynie hebben uiteindelijk weer een bevredigend seksleven. Het vraagt wel aanpassingen: andere vormen van intimiteit verkennen, werken met een bekkenfysiotherapeut, en vooral veel geduld en open communicatie met uw partner. Penetratie hoeft niet het einddoel te zijn. Een seksleven zonder pijn en mét plezier is voor de meeste vrouwen haalbaar.

Gerelateerde artikelen

Hinterlasse einen Kommentar

Bitte beachte, dass Kommentare vor der Veröffentlichung freigegeben werden müssen.